Te rěcy togo pśijaznego su mjod; wóni pótroštuju tu dušu, a hochłoźiju te kósći.

Kaki rědny a kšasny jo to špruch a kaka chytša bilda we njom se chowa! Kak mjod słoźi a mócujo! Bóže słowo z bibilje jo z takeju chytšeju bildu a z takimi słodkimi słowami hugótowane, aby my lažćej huznali, kak hustrowjece a hužytne dobre słowa su.

Dobre słowo pomožo a cyni śěłoju a dušy jadnak derje. A ja se myslim, až jo rowno źinsa trjeba, aby se domyslili, kak wažne su pśijazne a lube słowa we zgromadnem žywjenju a hobchadanju luźi mjazy sobu. Źinsa hužywaju luźe cesto rěd, kótaryž skerjej zadora tomu, aby sebje pśijazne, pśijaśelske gronili. Kak cesto wiźim ja młode póry, źož kuždy lubjej do swójogo smartfona huźěra, město aby lubjej tomu drugemu dobre słowo gronił! A teke starše sejźe cesto kuždy sam, prědk swójogo telewizora. Wóno jo śěžko sebje něco lubego groniś, gaž we jśpě stawnje telewizor abo radijo wrjašći.