Pśiduca njeźela jo njeźela zamrětych, źož na kjarchobje spominamy na našych lubych, kótarež mjazy nami wěcej njejsu. „Ta smjerś jo wjelika“, tak pišo Rainer Maria Rilke w basni. Stakim spórajo nazgónjenje cłowjestwa do mało słow: Wšykno, což jo žywe, teke humrějo. Hoblico smjerśi móžo se smjejkotaś, gaž chórego wót swójogo dłujkego śerpjenja humóžyjo. Smjerś móžo nam pak teke swóju złu fracu pokazaś, gaž źiśi, młodostnych abo luźi w nejlěpšem starstwje swójowólnje huryjo z tudybyśa. Smjerś jo ako wjedro. Nichten njewě, gdy wóna pśiźo.

Ale jo pó smjerśi wšo mimo? To njamóžomy wěźeś, jano wěriś, až tomu tak njejo. Religije swěta pśecej južor wó tom znanje, až smjerś njejo ten absolutny kóńc. Tež wěra kśesćijanow njekapitulěrujo pśed smjerśu, ale ma dowěru do togo, až we smjerśi njejsmy samotne, ale mamy Jezusa pśi našom boce.