Lube młodostne,

gaž sćo we 7. a 8. lětniku, sćo snaź konfirmandy. Na kóńcu togo konfirmandkego casa jo górjejbranje. To górjejbranje jo było palmicu, to jo njeźela do jatš. Pśicyna jo, až pjerwjej jo palmica była kóńc šulskego lěta. Pó 8. lětniku jo był kóńc ze šulskim casom. Pótom su naglědali młode luźe ako dorosćone. Togodla su górej brali maruše a gólcy. Prědny raz su šli na Bóže blido, wu nas jo to było zeleny stwórtk. Źinsa směju južo źiśi na Bóže blido. Ale górjejbranje jo weto wažne. Tam kužda a kuždy wobwěsćijo, až co byś kśesćijan a słušaś ku wósaźe. To jo wobwěsćenje dupjenja. Góletko ga hyšći njamóžo groniś, až co se dupiś daś.

Na górjejbranje dejśo se pśigótowaś. Za to jo konfirmandska wucba. Tam chójźe wuknice a wukniki 7. a 8. lětnika. To njejo jano suche wuknjenje. Konfirmandy jědu teke na wósebne lěgwa a nabóžninske tyźenje. We dešańskej wósaźe (k tej słušaju teke strjažojske a žylojske) jo tuchylu 22 konfirmandow. Łoni su byli na wjelikem rušu za konfirmandy we Wittenbergu, zgromadnje z 1.000 drugimi!