Lube lazowarje a lazowaŕki, to jo něnto to slědne wudaśe Casnika, ako naša redakcija jo spód mójim wjednistwom za was napisała a zestajała. Pśed 15 lětami som prědny raz do redakciskeje śpy stupił, a glej, něnto pśiwołaju ja Wam wutšobne bóžemje.

Ja som se zazwólił, až budu wěcej casa z mójima góleśima pśebywaś a se wochylu trjetoliś pó blišem a dalšnem swěśe: z kólasom, pěšy abo z kajakom.

Take pšawe šejdowanje abo roztylahyśe to zewšym njejo, ako pśi krotkem pómyslenju mógło se Wam zezdaś. Pśeto chtož jo to pjero teliko lět do serbskeje tintwy macał, ten njebuźo jo tak lažko wót se śisnuś. Ja ga njewujdu z Łužyce a budu dalej napněty, co se wokoło nas tšoj. Co cynje a gótuju luźe, ak ja znaju abo hyšći njeznaju? Ja kśěł dalej wjele wokoło jězdźiś a chójźiś a woglědaś na swěźenje, zgromaźiny a do jsow, k znatym a pśijaśelam. A dokulaž redakcija se kuždemu pisarjeju wjaseli a póderbi pódpěry pśi pisanju, ga buźo pśi tom młogi artikel nastaś. My buźomy se stakim dalej wiźeś a sebje kuždy raz ruku daś (ned gaž ten koronawirus buźo zagnaty).