Ako wětš buźo zymnjejšy a zemja chopijo zamarznuś, njejo wěcej wjele źěła na kjarchobach. Weto buźo wjele rowow tu njeźelu wugótowane a luźe budu se na swójich zgubjonych dopomnjeś. Wšak jo 22. nowembra njeźela zemrětych, slědna njeźela pśed gódownym casom a kóńc togo cerkwinego lěta. Teke Nowy Casnik wzejo njeźelu zamrětych za góźbu, aby slědk glědał a dopomnjeł na zgubjonych, wažnych, zasłužbnych a nam dalej felujucych luźi serbskego roda abo Serbam bliskich, kenž su w casu wót nowembra 2025 až doněnta swóje wócy napśecej zacynili. Jich tšuśe nas nadalej napołnijo z tužycu. Daś se spominamy na jich statkowanje, wugbaśa a na jich wósobiny. A teke drugim, kenž w toś tom zestajenju njestoje, su naše mysli pśichylone. Daś zemja jim wšyknym lažka jo.
Manfred Hobliš, *18.11.1943 – †06.11.2025, z Barbuka jo był w towarišnostnem žywjenju kradu wažny a angažěrowany luź. Lěbda dajo w Barbuce towaristwo, źož njejo Manfred Hobliš był pódla. Kradu wažne su byli jomu teke wejsne jubileje a wjeraški a twarjenje zwónice. Cas žywjenja jo se procował za zachowanje dolnoserbskeje rěcy.