Jo był słyńckowaty nazymski źeń. Mója pśijaśelka Ina a ja smej kólasowałej do Bórkow. Wobej smej ze Žylowa – a wóttud do Bórkow, to jo rědna tura z kólasom. Něźi pśi Bórkowach smej kśěłej piknikowaś. Na někakej łuce, źož to za gribami wónja, źož snaź młoge pisane łopjeno na naju dołoj rejkoco. Tak smej se naju nazymski piknik rědnje pśedstajiłej. Ale co smej cyniłej? Smej se w Bórkowach mlince kupiłej. Na terasy pśi Sprjewi smej sejźełej, pśewšo lěbgodne mlince z cukorom a tłoconymi jabłukami jědłej, cołnam pśiglědałej. Fajn, fajn, ale piknik njejo to był. Som wšykne móje póscynjone skiby zasej domoj pśinjasła.

„Kak jo był twój piknik z Inu?“, jo doma w kuchni mója starka Natka pšašała. (Jo, pla mnjo doma jo teke starka Natka bydliła – tśi generacije pód jadnym kšywom.) „Naju wulět jo był wjelgin rědny“, som dała wobijajuce wótegrono. Pón pak som pakśik skibow z nakśebjatnika wupakowała – a to jo starka z wjelikim zaźiwanim wiźeła. Toś som pśiwdała, pitśku zasromana, kaki „piknik“ smej měłej. A starka jo se do chacha dała.