Lubosć móžo pód kóžu stupiś – pó słowje! „Lej, do rukowu som ja śi zapisał.“ Tak powěda Bog k swójomu ludoju Israeloju. Wón jo se z luźimi zwězał. Israel jo zapisany do swójeje ruki. Tattoo jo zwězany z tym, kenž jen nosy. Jo cele wósobinske wugronjenje. Ja sama mam tśi a wěm, wó comž powědam. Gaž něco ze swójima rukoma gótujom, wiźim te symbole. Ja se dopominam, co wóni mě gronje: Dopominaju mě na mójo žywjenje, na mójo dupjeńske grono a mój póchad z górskeje domownje.

Teke Bog ma swój tattoo Israel we wócyma a we wutšobje. Wón sebje sam źaržy, wón Israel źaržy. Wón źaržy cełemu swětoju pśed wócyma: Z tym ludom, z jogo luźimi, som zwězany.

Zwězany byś – to móžoš rozměś w dwójakem nastupanju. K prědnemu: Gaž něco jo zwězane, pótom to měni gromadu źaržaś. Což jo zwězane, wóstanjo jaden pśi drugem. K drugemu: Gaž se něco wobwězujo abo wobalijo, dej to wugójś. Woboje trjebaš w jadnom póśěgu, a woboje njasotej ten póśěg.