Smy wšykno za hołtaŕ za žnjowny źěkowański swěźeń do tutawy zapakowali a ju do cerkwje donjasli. Jabłuka, zeleninu, marmeladu. Tšošku wót togo, což k tomu słuša. Pśi wupakowanju som raz tutawu futera za kócki wuśěgnuł. Som póglědnuła na móju źowku. „Ta jo za Mima“, jo groniła. Wóna jo futer našogo kócora Mimo sobu wzeła. „Wón źe jo teke źěkowny za swój futer a žnjowny źěkowański swěźeń ga jo za wšych.“ Za nju jo była wěc ceła jasna a som to za mnjo nejžpjerwjej raz bejnje luštnje wuznała. Kócor Mimo by se wó tom nejskerjej mjenjej myslow cynił. Wón ma kradu jasny poměr k swójej jězy. Gaž jo šklicka prozna, sejźi pśed njeju. Wón sebje nejpjerwjej šklicku woglědujo, pótom nas, pótom zasej šklicku. Móžoš wopytaś jogo ignorěrowaś. Móžoš pla njogo mimo hyś. Ale wón wóstanjo sejźecy a glěda dalej. Hyšći raz pśiźo ten wumjatowaŕski póglěd, pśi kótaremž dokradnje wěš, co to groni. Jo něnto cas za mój futer. Snaź som musała togodla pózdźej hyšći raz na gronidło žnjownego tyźenja mysliś:

„Wšyknych wócy maju k tebje tu naźeju; a ty dajoš jim jich carobu we pšawem casu“(Ten Psaltaŕ, 145,15)