Nazymu chójźe luźe rad do gribow. Młoge znaju pšawe griby, kokoški abo marony. Ale lěbda něchten wě, až jo w našych gólach hyšći jaden skerjej mało znaty grib, kenž se wuběrnje za kuchnju góźi.

Grono jo wó gribu z łatyńskim mjenim laetipusu sulpurusu, nimski „Schwefelporling“. Serbske mě w słownikach njenamakajomy. Dla jogo słoda, tšochu nitkatego měsa a dokulaž ma kaž syrik žołtu barwu, groni se jomu engelski „Chicken of the Woods“ a pólski „siarczak żółty“. Naraźijom, až mógali griboju serbski groniś „syrikowa kokoš“. Wón rosćo zwětšego na listowych bomach, na pśikład na dubach, bukach, kastanijach, wjerbach abo wišninach. Wótergi namakajoš jen teke na jeglinach. Eksemplary, kenž na śisach rostu, su njejědne. Škóra śisa ma rozmjej gadowate maśizny. Toś grozy tšach, až grib je pśiwzejo. Togodla se dopórucujo, na śisach rosćecu syrikowu kokoš njezběraś.

Laetipus sulpurus njejo wšak žedna nowa namakanka za kuchnju. Wón jo južo dawno znaty a jo se we wšakich stronach a wósebnje w góspodaŕski śěžkich casach wužywał ako žywidło.