Mój Bog, zmil se a zakšoc!

Smy wumachtane

wobstojnosćow dla,

kótarež sy mócnym na zemi

pśewóstajił.

Njewujźomy južo z wónymi

wjelicarjami na Twójom

a našom małem planeśe.

Wóni nas z ranjecymi wukazami

a namócnymi łdganjami,

ze stawnje nowymi bronjami

a wójnami za wuzdu źarže.

Mjelcecy musymy jim słužyś.

Z pomocu swójich wěrkojtych

póddanow pśi tastaturach

kompjuterow

płoźe a množe Twóje winiki

cartojski cajk, aby swóje

pancerowane spižki napołnili

(a aby se culi ako mordskjarle).

Mój Bog, Twójo wobźiwowanja gódne stwórjenje swěta

jo Śi drje w zachadnych casach

bejnje wósłabiło,

až sy pópušćił swóju wuzdu

pokoja a wujadnanja.

Twóje stare a nowe pśeśiwniki

basle mjaztym na pśetwórjenju

zmilnego Ducha

do surowego njeducha.

Twójo statkowanje dej se kumštnje

a mimo duše zesamostatniś.

Mój Bog, zmil se a zakšoc!

Samo Twójo prjatkowanje

na górje dejmy zabyś,

dokulaž do wójny njewukšuśujo,

ale měr dari.

Smy se juž wótnamakali ze