Jašćerice njejsu roźeli wó wuže. Gaž jo něźi jadna jašćerica na śopłem kamjenju w słyńcnem swětle wótpócywała, jo cesto se stało, až wuž jo ju wugnał a sam na tom słyńcnem městnašku wótpócywał. Młogi raz jo wuž samo jadnu jašćericu zežrał.

„Wuže se mysle, až něco lěpšego su a se wšykno dowóliś mógu!“, su jašćerice se górili. Ale dokulaž su byli słabše ako wuže, njejsu wěźeli, co by mógali pśeśiwo tomu cyniś.

„Wuže su tak mócne, dokulaž maju krala“, jo raz měniła jadna jašćerica. „A my“, tak jo wóna dalej powědała, „my jašćerice njamamy žednogo krala, to jo naš njedostatk.“ „Gaž to jano na tom lažy, pón dajśo nam jadnorje krala wuzwólowaś!“, jo dalšna jašćerica naraźiła. „Tak lažko to pak njejo“, jo groniła ta, kótaraž jo ako prědna powědała. „Kral trjeba kronu. My jašćerice njamamy žednu kronu, togodla tek njamóžomy žednogo krala kronowaś.“