Matejus 11,29–30

Nosym swój žywjeński měch sam – wšykno pak se njegóźi. My „nosymy“ wjele w našom žywjenju. Nosymy našu winu, zagronitosć. Wšake wěmy, co to jo, a młoge njasomy njewědobnje. Tšojenja zachadnosći, rany, tšachy... Ale wagu zacuwamy.

W ewangeliumje Matejusa groni nam Jezus, až njetrjebamy sami nosyś swój měch.

„Wezćo na se mój jabeŕ a wukniśo wóte mnjo, pśeto ja som miłosćiwy a pónižny wót wutšoby, ga wy namakajośo wótpócynk swójim dušam. Pśeto mój jabeŕ jo lubosny a mójo brěmje jo lažke.“

Njebuźo nam tam zasej něco nalodowane? Chtož jo wurosł na burskem byśu, wě, co jo jabeŕ. Tam njenosyš sam. How nosy něchten kaž Jezus sobu. Wón groni nam z tym bibliskim słowom, buźćo žywe pó mójej pśikazni, pótakem pó słowach swětego Pisma, źiśo pó mójej droze a slědujśo mě.

Jabeŕ rozdźělijo wagu, njenosym ju sam. Jezus nosy sobu, źiwa na mnjo, na móje słabosći a mócy: „My jen gromadu nosymy. Ja du pśi tebje. Nosym wětšy źěl… Ty to zwónoźijoš, ty wuknjoš wóte mnjo, gaž gromaźe źomy a nosymy…“