My smy se w kulturnem centrumje zmakali z Domojnikami – to su, móžoš groniś „górnoserbske Zorjaki“. Wóni wuknu intensiwnje górnoserbsku rěc, tak ako my tu našu dolnoserbsku. Pascal Nowak, nowy wjednik wót Serbskego kulturnego centruma w Slěpem, jo pokazał nam rejowaŕski zal. Tam se wjele tšoj. Wóni maju kužde lěto ptaškowu swajźbu ze źiśimi z tamneje źiśownje. Pótom smy šli do „swajźbaŕskeje śpy“, tam mógu se póriki daś wěrowaś. Pascal jo nam wulicował wót tšojenjow togo dwóra. A jo rozkładował rozdźěle slěpjańskeje drastwy. Na kóńcu smy se woglědali zbytk dwóra – jatšowne jaja, bildki slěpjańskeje drastwy, knigły a tak dalej.

Pśiduca stacija jo był kjarchob w Rownem. Tam smy wiźeli wjele źiśecych rowow – to jo wjelgin tužne było. Naraz jo pśišła Edith Pjeńkowa, 88-lětna žeńska z Rownego, ako móžo serbski hyšći wót doma. Wóna jo wulicowała, až te źiśece rowy su wjelgin stare, ale to smy južo wěźeli. To jo było wjelgin wósebne, prědny raz originalnu slěpjańsku rěc słyšaś.