Z Lěšćow/Hornow. Kuždy glěda mjaztym prědk na lěśe, na słyńco, ferije a drogowanje do dalokosći. My pak naraz rozpšawijomy wó jatšownych jajach, lěcrownož su jatšy juž dłujko mimo. To pak ma swóje pśicyny. Wuběźowanje wó nejrědnjejše jatšowne jajo za źiśi a młodostnych wózjawijo Spěchowańske koło za serbsku ludowu kulturu pśecej akle pó jatšach a wótpowědnje dajo wugódnośenje na sebje cakaś. A gaž pón se pokažo mjazy nejžlěpšymi naraz něchten, kenž jo až do togo njeznaty, pśekomplicěrujo datowy šćit, aby ty namakał togo nowego wuměłca jatšownych jajow. Lenka Zachariasojc z Lěšćow jo ned dobyła młoźinske spěchowańske myto a ta familija stoj – chwaliśboga – hyšći w telefoniskich knigłach. Ale Lenka studěrujo w Halle nad Solawu a njejo dla togo kuždy źeń k dojśpiśu. Na dnju maśerjow jo se to skóńcnje raźiło, se z njeju doma rozgranjaś.