Ze Žylowa/Sielow. Śamna a měrna jo była jatšowna noc w Žylowje. Ale w někotarych domach jo juž w zajtšnych góźinach paliło swětło, su ruki pilne byli a wócy koncentrěrowane. Teke prědne melodije su se zgłosyli. Wšo to ako pśigótowanje na wósebnu tradiciju k jatšam we Łužycy.

Krotko do tśich jo se skóńcnje zmakało jadnasćo žeńskich pśi žylojskej cerkwi. Wóni su se wšykne woblakli serbsku namšaŕsku drastwu, wšak z běłeju lapu. Zgromadnje su kśěli spiwajucy to wjasołe pósołstwo jatšownego swěźenja zapowěźeś: „Kněz jo stanuł! Wón jo namdušu stanuł.“ Žywjenje jo mócnjejše ako smjerś, swětło mócnjejše ako śamnosć!

Pó dwěma chójźe žeńske pó Žylowje, jich głose se zjadnośiju. Jich głose pśedobywaju pśez wjele wótwórjone wokna, dojśpiju luźi, kótarež pśi woknach abo na kšomje drogow na nich cakaju. Jatšowne spiwaŕki pśinjasu jim naźeju w casu, w kótaremž swět se pali. Žeńske zjadnośuju ze swójim serbskim a nimskim spiwanim w casu, w kótaremž daju se luźe wót gramoty wjasć. Na hyšći śamnych drogach jsy spiwajuce rozšyriju wjasołe pósołstwo. Žywjenje jo nad smjerśu dobyło.