Ako dorosćony jo Juro Frahnow w Šuli za dolnoserbsku rěc a kulturu nahuknuł serbski pisaś a cytaś. Casy ga jo wón tšošku nykaty był. Jo na pśikład mjenał, až Górne Serby su rěc Dolnołužycanarjow skazyli. Njejo dał se póhucyś. „To njejo naša rěc!“, jo wón gronił kaž młoge serbske luźe tudy. Ale cesto jo to jano była druga dolnoserbska narěc, kótaraž jo pitśitśku hynakša była nježli drjenojska narěc. Prjatkaŕ Frahnow jo huměł wósebnje derje serbsku ludowu rěc a jo był za to pśipóznaty a hoblubowany. Wón pak njejo se kśěł pśidobriś z myslicku, až ga trjeba teke serbski lud swójej pisnej rěcy (górnoserbsku a dolnoserbsku husoku rěc), kótarejž stej zapšawym nastałej z priwilegěrowaneju serbskeju dialektowu hokoło Budyšyna a hokoło Chóśebuza. „My by mógali teoretiski Wašu drjenojsku serbsku narěc huwijaś na husoku rěc a pśichodnje w casniku, knigłach a šuli hužywaś“, som jomu rozkładł. „Weto by w drugich serbskich jsach luźe dalej gronili: ´To njejo naša rěc!´ Pśeto krajina narěcow jo pisana.