„Lej, ja wucynijom wšykno nowe!“ (Zjawjenje 21,5)

„Lej, ja wucynijom wšykno nowe!“ – Tak źejo Bog na kóńcu biblije. A wón groni te słowa ako lubjenje. Njejo to chwatny nowy zachopjeńk, žedno radikalne zabyśe, ale Bóže zlubjenje, kenž to, což jo nastało, pówažnje bjerjo a weto pśeměniś buźo.

Mě se zda, rowno w Chóśebuzu ma toś to Bóže słowo wósebny wuznam. Město Chóśebuz znajo wěcej ako jadnu rěc, wěcej ako jadne stawizny. To serbske zni wšuźi sobu, wšojadno kak wjelgin su kśěli jo teke zagnaś. Su to wejsne mjenja, drozne toflicki, serbske spiwy, serbske namše a ceło wósebne dopomnjeśa. Nam k wjaselenju, drugim na wobuzu. Tak słyšymy pśecej śichy a wobstawny głos z dłymi casa. Ten wulicujo wó luźach, ako su wóstali, kenž su swóju kulturu zachowali – cesto z woporami.

To Bóže „wšykno nowe“ njeměri se pśeśiwo tomu staremu, njewulašujo to, což jo rosło. Nawopak: Bóže pśenowjenje se stanjo ako nalěśe, kótarež zemju njewuměnijo, ale ju płodnu wucynijo. To stare se njezgubijo, ale wóne wuproběrowane, se pśeměnijo. Tak njebudu jano te dopomnjeśa semje za móju naźeju.