Lube źiśi,

slědny tyźeń sćo wiźeli Katku, Jakoba, Anku a Janka. Wóni su nazběrali zemju. Zemju su mě dali. Ja som zemju spórała do nopaškow. Nopaški maju jadnaku wjelikosć. W kuždem nopašku jo jadnak wjele zemje. Do zemje w kuždem nopašku som zaštapiła stary pisak. Tak jo w zemi w kuždem nopašku źěra. Tam som bob spórała. To jo jadnaki bob. Wšykne bobowki pśidu wót samskeje role. Pótom som spórała zemju na bob.

Zawěsće jo kuždy bob dostał wódu! Som pśikapała telik wódy, až zemja jo dosć włogata. Kuždy nopašk jo dostał pódłožk. Ja som wzeła, což som doma měła. Ja som kuždy źeń kontrolěrowała: Jo zemja włogata dosć? Stakim ma kuždy nopašk, kužda zemja a kuždy bob samske wobstojnosći. Wšykne maju jadnak wjele swětła a wódy. Jim njejo pśezyma, jim njejo pśeśopło. Rozmjej: Mroz ga we jśpě njejo. Njetopim we tej śpě. Kužda zemja ga dej měś samsku šansu!

Nopaški stoje w Chóśebuzu. To jo neutralne městno. Ja glědam kuždy źeń: Rosćo něco?

We tom casu, źož cakam na bob, budu jatšy. Ja wam žycym rědny swěźeń! Buźośo kmótšam hyś?