Naš Casnik jo pśece taki był, juž ned wót zachopjenja, ako kněz faraŕ Nowka, wót lubosći k našomu serskemu ludoju gónjony, se zwinu a jen zachopi pisaś we tom lěśe 1848, źož wšuźi wšykno prěki a pódlu źěšo, źož teke wu nas młogi za někakim fryjotom kśikašo, nic hynacej, ab južo w rjeśazach wuzamkany był, a jomu Bog wě kaka kśiwda a njepšawdosć se stała. We tom zaměšanem casu, źož kuždy pśikazowaś, nicht pak wěcej pósłušny byś njekśěšo, – źož młogi, gaž na to grono a mudrostowanje wšakich błazanow słyšašo, se juž myslašo, až ten swět se jo z nogami górjej wobrośił, až jo kóńc z kralom a z wušynu a z cerkwju, a až jo ten wuchwalony cas pśišeł, źož kuždy, ma-li 4 kroše wěcej ako někaki wobryty logan, kenž k njomu pśistupijo, z nim źěliś derbi – ja gronim, tencas južo njejo kśěł naš Casnik słužyś tomu swětu a jogo towarišam, ale Bogu tomu Knězu a wšej póbóžnosći – to běšo to prědne.

K drugemu jo wón kśěł pytaś tu cesć našogo nejgnadnjejšego krala a teje wušyny, wót Boga wustawjeneje, a togodla njej kśěł a njej mógał a njamžo hyšći źinsa tšubiś do jadneje tšubały z tymi wšakorakimi winikami našogo Boga a našogo krala.