Kóńc junija comy se wudaś na drogu do Zgórjelca na Łužyski cerkwiny źeń. Ten wjeliki cerkwiny swěźeń ma nimske dwójozmyslne moto „VONWEGEN“, kenž se tak njedajo do serbskeje rěcy pśenjasć. Wót drogow jo to grono, ale we pitśku spěratej kšajźnej mysli. To mě spomina na profeta Jonasa w Starem testamenśe, kenž se na take a wšake drogi a wokołodrogi dajo. Jonas, ten njelepy profet, njama lušt, nadawk Kněza dopołniś. Wón źe ma pśinjasć špatnu powěsć městoju Ninive. Źo ga! Jonas se dajo na wuběgi. Zazdaśim wěri, až móžo Bogoju wuběgnuś. Stanjo se njegluka, ako jo snaź doprědka wiźeś, gaž se něchten na kśiwe drogi dajo. Na pśewóze do Tarsisa pśiźo łoź do štorma, a Jonas se skóro zalewa. „Wóno se sta to Knězowe słowo“ (Jon 1,1). Bog dogónijo njepósłušnego profeta – pśez wjeliku rybu. Ta ryba jogo pśed zalaśim wumóžyjo. Tśi dny pózdźej jo zasej na zemju wuplunjony. W tej situaciji Jonas ma cas, wó swójom žywjenju pśemysliś. Dostanjo drugu šansu a póra se do Niniveja. Prjatkujo tam wobydlarjam, až Bog co nad nimi suźiś, dla togo, až su wjele złego cynili.