Swětki njewoplěwamy telik tradicijow. Wšak pyšne někotare luźe nadalej wrota a cerkwju z lebinami do tog swěźenja. Pjerwjej jo wu nas był nałog, k swětkam maju najsy stajaś, což su zwětšego pón pśesunuli na 1. maj. Druge zajmnostki ako „nosenje sroki“ abo „štapanje źowki“ su se zgubili. Njejo wěcej rozšyrjone, na swětkach rejtowaś, jano rejtowański turněr w Žylowje jo na to dopomnjeł. Ten pak su lětosa wótgronili. Swětkowny wogeń zewšym njejo wěcej znaty. W zachadnosći su luźe swětkownicu šli namšu a na kjarchob, drugi źeń swětk su jědernje swěśili a rejowali, samo hyšći tu wałtoru. Pjerwjej su spiwali źowća na pólach, we wjele wósadach su byli górjejbranja ku swětkam. To lětosa njebuźo, korony dla. Krotko a słodko: Źož njejsmy naše tradicije zabyli, wupadaju lětosa korony dla. Žycymy Wam weto wjelgin rědne swětki!