Ze Skjarbošca/Schorbus. Zeger dweju zwónje zwóny 29. januara. Serbske zuki lětaju pó łuce pód wejsneju lipu, źož pomnik za Kita Šwjele stoj. Jadnab 20 luźi jo gromadu stupiło, aby se spominali na 100. źeń zamrěśa Šwjele z nabóžninu. Faraŕka Katharina Köhlerowa wótwórijo zgromaźinu ze serbsko-nimskeju nabóžninu a z kjarližom „Gałuzka hubijašo“, kótaryž Kito Šwjela jo něga pśestajił. Pótom pódajo faraŕka Köhlerowa to słowo Dietmareju Šoltu (Schulze), wón jo chronist města Drjowka. Šołćic manźelskima maju se Skjarbošcańske źěkowaś, až we jsy jo pomnik za Šwjele a tofla. Šołta jo pisał biografiju Šwjele, kótaraž stajijo togo šularja na pšawe město mjazy zastupnikami serbskeje inteligence. Šwjela jo 44 lět dłujko był ceptaŕ a měškaŕ w Skjarbošcu, teke kantor, awtor, kubłaŕ rožow, pśedsedaŕ towaristwa a redaktor „Bramborskego serskego casnika“. Šołta jo cytał ze swójich knigłow, wót luźa Šwjele. Ten jo był fromny, a jo wiźeł pśisud swójogo žywjenja ako Bóžu wólu: „Wón jo był wjeliki a chytšy, jěderny a strowy muski. Wón jo był wótšy a pócnje a jo měł sebje w mócy. Woblico jo było twarde a barcate.