Casy rozsuźijo małučka gesta wó cełem žywjenju, jano pógibowanje ruki.

W Pódpołdnjowej Africe, wokoło lěta 1940. Gólcyk, jadnab 9 lět stary, stoj ze swójeju mamu pśed domom za slěpych, źož wóna źěła ako kuchaŕka a rěšaŕka. Wóna jo carna žeńska w tom kraju, źož barwa kóže rozsuźijo wó tom, chto licy. Běłe muske njeglědaju na carne žeńske. Toś wjeliki běły muski pśiźo mimo. A ako mimo źo, zejmjejo kłobyk a póstrowijo mamu, tak ako se dama póstrowijo.

Gólcoju jo se gronił Desmond Tutu. Lětźasetki pózdźej, ako arcybiskup a lawreat měrowego Nobelowego myta, jo gronił, až toś ten moment jo pregował jogo cełe žywjenje. Muski jo był jaden anglikaniski duchowny z Engelskeje. Za njogo ta gesta jo samorozmějuca była. Wón jo se myslił, až kuždy cłowjek jo pódoba Boga a ma dla togo njezapłaśnu gódnotu.