We wšakich krajach na swěśe se zwěrjeta pśi wósebnych góźbach cesće a wupyšniju. Teke w Serbach se to gótujo. W Górnej Łužycy kónje za jatšowne rejtowanje wupyšniju. A teke w Dolnej Łužycy se kónje „wufajnuju“. Te tśi kónje, na kótarychž su rejtowali pśi łapanju kokota te tśo krale, se pócesćiju z wěncom.

We Awstriskej, Bayerskej a w Pódpołdnjowem Tirolu wupyšniju krowy. To su take, ako su w Alpach a drugich wusokich górach byli žedne mjasece na pastwje. W nalěśu se wóni tamkor gónje a pón pó něźi šesć mjasecach pśidu wóni zasej do doliny. A to jo pśecej wjeliki ruš a wósebny źeń – nejskerjej nic za te krowy, ale głownje za luźi. To jo kužde lěto wjeliki swěźeń, nic jano za tych burow, ale za wšyknych wobydlarjow a rowno tak za narskich gósći z cełeje wokoliny a samo z drugich krajow.