„To se źo cłowjekam ako luźam“, „to ga se móžo kuždemu raz staś“ a „luź ma swóje brachy“ – take sady słyšym pśecej zasej tak abo w pódobnej formje pla pjakarja, na marku abo we wósobinskich rozgronach. Te wersije su cesto ako zagronjenje a z pśichylenim měnjone. Wóni kśě drugego šćitaś a zgromaźeństwo napóraś, dokulaž se wuznajo, až něchten jo se raz mólił w toś tom dypku. Zwětšego źo to lažko z wust, gaž njejźo wó wětšu škódu abo njejsy sam pótrjefjone.

Wjele cesćej pak zmakajom w stereotypnych pśedsudkach pókiwy ako „typiske muske“, „žeńske ga take su“ abo druge klišeje. Něco pódobnego eksistěrujo teke w politiskem stilu, na pśikład „te tam górjejce“, „klimowy grěch“ a druge. Pśi tom pak se cesto pokazujo drje z wopacnego wobtwarźenja ale howacej pśi-trjefjece na problematiske zaźaržanje. Ako stej južo groniłej Gallijarja Asteriks a Obeliks: „Wóni su zwite, te Romarje.“