Pśed jadnym lětom smej – tej kócora Edgar a Arnošt – do Dešna śěgnułej a cujomej se how wjelgin derje. Smej wjele nowego póznałej a nowych pśijaśelow namakałej.

Jadna wjelgin dobra pśijaśelka jo beja Berta, samo Arnošt wopytujo, z njeju graś. Pśi tom njejo lažko, z Arnoštom graś, młogi raz wón jo pitśku gropny. Wón móžo ze swójeju carneju packu mócnje deriś.

Gano jo wón mě samo móju myšku kšadnuł. Som łapił mału myšku w gumnje a som kśěł ju kněńce na dwórje pokazaś. Tam jo wóna pó błomjenju skokotała a Arnošt jo ju grapsnuł. To njejo było lube wót njogo. Toś som musał sebje ze suseźic gata jadnu rybu łapiś ako trošt.

Ale móžomej z Arnoštom teke prima zgromadnje góńtwowaś. Na te kulki na grěźe wěcej njepśiźomej, to su něnt pšawe rostliny wordowali. Ale w gumnje bydli hyšći něchten w zemi. Rozmjej jaden kšetk, z nim smej grajkałej, jogo njejsmej hyšći znałej. Smej teke nowe ptaški zeznałej, w Dešnje bydli cele wjele bóśonow. Młogi raz su wóni nad naju dwór leśeli abo stojali na naju kšywje. Ale tak pšawje z nama grajkaś njejsu kśěli.