Až do dłymokosći stśěsone smy byli, ako smy musali wót napśiskeje a njedocakaneje smjerśi našeje Heidemarie „Heidi“ Hansteinoweje zgóniś.

To jo śěžko, se pśedstajiś, až wóna wěcej njewugbajo swóju lubowanu pówołanosć ako źiśeca gójcowka. Jo ga była až do kóńca z cełeju wutšobu tam za swójich małych pacientow, wódnjo a w nocy.

Heidi (roźona Nowakojc/Noack) jo była góle dwójorěcneje Łužyce. To jo jeje cełe žywjenje pregowało. Nic jano ako dłujkolětna pśedsedaŕka našeje Domowinskeje kupki jo wóna pśecej wustupowała ako zastupnica zajmow serbskeje ludnosći swójeje domownje.

Wóna jo se woblekała serbsku drastwu ku wjele góźbam a jo se za to starała, až teke jeje źiśi a źiśiźiśi źinsa połne gjardosću tu serbsku drastwu nose. Woplěwanje serbskich nałogow a zdźaržanje serbskeje rěcy stej jej byłej wutšobina nastupnosć.

Naše mysli, našo sobuzacuśe a naša dłymoka lutosćiwosć su něnto pla jeje cłowjeka Walter, pla jeje źiśi Henry, Franka a Susanne kaž teke jich familijow a bliskich.