W lěśe 2015 jo Spěchowańske towaristwo za serbsku rěc z.t. wudało prědne cysło „Nowego wósadnika“. Titel edicije nawězujo na dolnoserbski casopis „Wósadnik“, za kótaryž su wótměnjujuce redakciju wugbali Benjamin Běgaŕ, Hajndrich Rizo, Bogumił Šwjela a Fryco Rocha w lětźasetku do Prědneje swětoweje wójny.

Redaktor „Nowego wósadnika“, kenž wuchada dwa raza, wótergi teke wěcej razow wob lěto, jo pśedsedaŕ spěchowańskego towaristwa dr. Hartmut S. Leipner.

Oktober 2025 jo wujšło slědne łońske wudaśe. Wóno jo ze zajmnymi tekstami a fotami pósćony Johannje Pontowej z Drjenowa, kótaraž jo łoni 90-lětna wumrěła. Redaktor Leipner stajijo z tym wudaśim zwěrnej kśesćijance njewšedny dwójorěcny pomnik. Zachopijo se z pśinoskom pód nadpismom „To serbske jo jej było dłymoko we wutšobje“. Wósebnje markantnej w njom stej dwě saźe: „Jo była pśipóznata w zjawnosći ako maminorěcna Serbowka, kótaraž jo dalej dawała bogatosć a rědnosć našeje rěcy. Tragika jo, až teke wóna njejo mógła zadoraś zginjenju serbskeje rěcy we familiji a w Drjenowje.“