Ze Slěpego/Schleife. Na gnujucej nimsko-serbskej namšy w ewangelskej cerkwi w Slěpem jo faraŕka Jadwiga Malinkowa na 1. adwenśe wužognowała Slěpjańske dźěćetko, zastupujuce za wše druge dźěćetka we jsach wósady. Wjele namšaŕkow a namšarjow jo dožywiło do togo dupjenje jadnolětnego Janna, syna Grosojc familije ze Dźěwina. We swójom prjatkowanju jo spomnjeła faraŕka na to, až se zachopijo z 1. adwentom nowe cerkwine lěto a Bog za wšych luźi źurja žywjenja wótcynijo. „Něnt źurja, wrota wótcyńśo“, tak zni w znatem kjarližu. Jadwiga Malinkowa jo naspomnjeła, až źo z wótwórjenim źuri w adwenśe pśedewšym wó wótwórjenje wutšobow, pśez to až wšykne źurja wótcynijomy, teke te, kenž su hyšći tšacha, wobuze, tužyce a samotnosći dla zacynjone. „Wšykne źurja wótcyniś – to jo droga do lichoty“, tak faraŕka. Pó wužognowanju jo dało dźěćetko tradicionelnje nejpjerwjej žognowanje wšyknym źiśam dalej, kótarež su ze swójimi starjejšymi a starymi starjejšymi na namšu pśišli. Nejpjerwjej dupjeńcoju Janno. Pśed cerkwju su se dali pótom wšykne wót Bóžego dźěćetka žognowaś.