Co cynim ja, gaž sama som?

Co cynim ja, gaž sama som,

na cełem lubem dnju?

Ja stražuju a zastojm dom

a stojm pśi wognišću.

A wjacor wjertam kólasko,

až wuběga mě niś,

a spominam na lubego,

gaž njam‘žo ku mnjo pśiś.

Mina Witkojc 1927, prědnej štucce wót źaseś.

Co cynim ja, gaž sama som? Tak zni titel jadneje basni Miny Witkojc z lěta 1927. A co jo wótegrono? Ja by wótegroniła: Ja cytam! (W basni Miny jo to: Kólasko wjertaś a wó swójom lubem pśemysliś.) Lětosa jo někak mójo rekordowe lěto, som teliko knigłow cytała, ako južo dłujko nic. Zalažy snaź teke na tom, až ako awtorka som měła pisańsku blokadu. Pón se nejpjerwjej pśirucyjo cytaś. Ale jaden njetrjeba sam byś awtor, aby lubował cytanje! Knigły pógnuju fantaziju, daju nam se zanuriś do swětow, mógu pomagaś pśi zlěpšenju rěcnych zamóžnosćow (pśi cuzych rěcach rowno tak ako pśi maminej rěcy) a na wšaki part naš horicont wobogaśiś.