Mamy wjele wuznamnych serbskich a drugich wósobinow, ako su se zasajźili w běgu stawiznow za wuchowanje, dalejdawanje a wuwijanje dolnoserbskeje rěcy, kótarež su wudali knigły a z tym zakład za dolnoserbske pismojstwo twórili abo cerkwine teksty abo bibliju pśełoźowali. Młoge su se casnikaŕstwoju, młoge literaturje a druge gramatice abo pšawopisoju pśiwobrośili. Jaden z nich, kenž jo se wósebnje w zajźonych lětźasetkach na wšakich rěcnych pólach za dolnoserbsku rěc zasajźił a ju w jej źinsajšnej formje powědarjam a wuknjecym spśistupnił – lěc we wucbje, we wucbnicach abo w słownikach – jo Erwin Hanuš. Slawist, wucabnik, docent, rozgłosowy redaktor, awtor, pśełožowaŕ, rěcywědnik a redaktor Pratyje swěśi we tom tyźenju swój 90. jubilejny burstak. K jogo cesnemu dnju comy na to glědaś, kak jo wón ze swójim statkowanim luźam wóterych generacijow dolnoserbsku rěc zbližył.