Naroźiła jo se Wiebke Šelerowa-Šulcojc 1988, wótrosła jo w Bórkowach a bydli mjaztym z cłowjekom a góleśim w Bobowje. Pór lět jo južo ako teatrowa pedagogowka, pśistajona pśi Dolnoserbskej kulturnej akademiji, pó źiśownjach, hortach a šulach ducy a pśinjaso źiśam pó grajkajucej wašni serbsku rěc blišej. Ale nic jano źiśecy publikum wóna zagórijo. Wjele chwalby jo žněła za swój wustup pśed kameru w tśeśem źělu rěda dolnoserbskich fikcionalnych wusćełanjow, kenž jo rbb za magacin „Łužyca“ producěrował, pód režiju Erika Šyška. W połgóźinskem grajnem filmje „Serbska utopija 3 – Nowaki“ (2026) jo Wiebke wiźeś ako architektka Maja, kótaraž jadnu serbsku wiziju za pśichod Chóśebuskego pódzajtšnego jazora ma. Chtož njejo se Serbsku utopiju (te tśi filmy) hyšći woglědał, móžo to nachwataś w ard-mediatece. Chtož co wěcej wó głownej grajaŕce tśeśego źěla zgóniś, daś cyta ten interview, kenž jo wjadła Jill-Francis Ketlicojc z Wiebke Šeleroweju-Šulcojc.

Luba Wiebke, Ty grajoš głownu rolu we filmje „Serbska utopija 3“, architektku Maju Nowakojc. Kak jo to k tomu pśišło?