Su štom wobbili z blachom
Depsčańska młoźina jo stajała majski bom
Depsk/Döbbrick. Pópšawem njedejali w Depsku lětosa žeden majski bom stajaś. Pśeto pó starem nałogu njesmějo wjas sedym lět zasobu žeden majski bom měś, za tym ako jim gólcy z drugich jsow jen pódrěžu. A to jo se pśed dwěma lětoma wopšawdu stało: Žylojske gólcyska su se w nocy kšajźu pśikšadnuli a ten rowno stajony majski bom pśerězali. Pśi njom njejo tencas nicht wachował.
Ale to jo se stało pśed dwěma lětoma – Depsčańska młoźina pak jo lětosa pśeśiwo staremu nałogoju wobzamknuła, až njoco sebje daś to wjasele skazyś. Se wě, až wejsanarje jim to za złe njebjeru – kak ga by wuglědał ten domowniski swěźeń mimo majskego boma.
Jo, pśedsedarstwo tradiciskego towaristwa za Depsk, Majberg a Škódow jo se prědk wezeło, až kśě lětosa pśewjasć swój južo drugi wjeliki domowniski swěźeń (prědny jo był pśed dwěma lětoma w Škódowje), a to na dwěma dnjoma. To swěśenje su zachopili južo stwórtk, slědny źeń apryla – Depsčańska młoźina jo na tom wótpołdnju majski bom stajała.
A bejna kopica pśiglědarjow jo se pśinamakała, aby młoźinje pśi tom pśiglědowali. Wjele jo było južo źeń do togo pśigótowane: Połtera mejtarja dłymoka jama jo była wuryta, źowća su ze škrjokowych gałuzkow wuplatli girlandu a wěnc, a gólcy su holowali chójcowy štom z gólki wót Juriški z Majberka a su tu škóru wobrězali, a teke su wobstarali młodu brjazku, ako dejała ten wjerch majskego boma pyšniś. Muže wót Depsčańskeje wognjoweje wobory su pomogli zelezne pjeršćenje zešrubowaś, ako źarže gromaźe tu brjazu z tym 18 metrow dłujkim štomom. Źowća su mjaztym módre-běłe-cerwjene šlejfki k wěncoju pśiscynili. Pótom su woborniki jano hyšći pśiwězali tśi dłujcke powrjoze a to stajanje jo se mógło zachopiś.
Te jadne su zwigali ten bom z rukoma na tom śańkem kóńcu a te druge su z dwěma powrjozoma śěgnuli jen z jadnakeju mócu tak, aby ten bom se njegrimnuł na bok. Kuždy raz ako su jen tšošku wušej pózwignuli, su druge pomogarje ned ten štom z jabrjami pódeprěli. Njejo trało dłujko, a bom jo se wušej a wušej zwigał, až jo naslědku stojał, źaržany nejpjerwjej z tśimi powrjozami, aby se njepśewalił zas. Druge su ned k tomu stojecemu štomoju we tej jamje wětše kuše pśibili a su chopili tu jamu zachytowaś a rownocasnje ze šlawchom wódu do jamy laś. „Na ten part se ten pěsk lěpjej sednjo a pón lěpjej źaržy”, měni wobornik.
Pótom hyšći to slědne źěło: jaden musy pó jabrju górjej zalězć, 15 metrow wusoko, aby wótwězał te powrjoze. Slědkoju musy ten štom dołojce z twardym blachom wobbity wordowaś. Cogodla? Aby zasej se njestała ta njegluka, až druge gólcy pśidu a ten bom pódrěžu. To ga by była sromota, se k drugemu razoju daś k narje wuměś – a to pśed wócymi woglědarjow swěźenja! Togodla buźo młoźina cełu noc, až do zajtšego, pśi bomje wachowaś.
G. W.