Pyšny pśeśěg mimo kóńca
Depsk jo gódnje wóswěśił 125. zapust
Depsk/Döbbrick. To jo był wjelicki zapust, wó kótaremž buźo se dłujko powědaś. Hundert pěś a dwaźasty – wěriš-li starym zapiskam. Taka kulowata licba pomina se wót tych, kenž zapust organizěruju, wósebnu, wjeliku wokšomu (how: Umrandung). A Depsk jo pokazał, až móžo taku wrośenicu gódnje swěśiś.
120 pórow jo se pśinamakało w něgajšnej Pěškojc kjarcmje ned pśi cerkwi – ale nic wše naraz, ale zwětšego pó jadnom su póriki se pórali južo wót zeger 11.00 do kjarcmy, źož jo dejało to zapustojske rušowanje se zachopiś akle dwě a poł štundy pózdźej. Ako jo se ten cas bližył, su se luźe tam južo śišćali, kuždy ga jo kśěł wiźeś ten zachopjeńk. Gerce wót kapały „Na und” su měli swóje instrumenty južo nastajane. Jano hyšći krotke oficielne wótwórjenje wót prědkstojarja Klausa Wernera, staroluterskego fararja Thomasa Holgera a nagronoma młoźiny na serbski a nimski – a gerce su zagrali, a zapustarje su se dali do prědneje reje. Faraŕ sam, lěcrownož pśiśěgnjony, jo ze swójima źowkoma se na zapusće aktiwnje wobźělił a jo swěźeńsku drastwu za njej póžycył.
Nježli su wšykne póry se pśez źurja pśetłocyli wen, jo to južo bejnje dłujko trało – najs jo była južo połna pśiglědari. Rystunga jo južo cakała na zapustarje, aby na nju zalězli a se dali wótmólowaś, což jo teke dłujko trało – pśi telikich pórach žeden źiw.
Lětosa su sebje pitśku hynakšu drogu wuzwólili ako druge lěta. To wupyšnjone chóžyšćo jo prědku njasł wjednik młoźiny André Wilhelm, gromaźe z pśijaśelku Kulic Susann. Nejpjerwjej su zapustarje gnali ako pśecej nejpjerwjej k móstoju, pśez Kśišowku a Staru wjas, ale na dwóry njejsu woglědali. Žeden źiw – lažko ga to njejo 240 zapustarjow pógóspodowaś! Teliko luźi naraz njejo w Depsku howac wiźeś! Wótergi se zdało, aby ten pśeśěg njeměł žednogo kóńca!”
Pśed móstom jo ten pyšny pśeśěg se wobrośił a jo na Kśišowce wustał. How su gerce dalej grali, zapustarje su se pśipijali z pśiglědarjami, flaše z likěrom a paleńcom su šli wokoło a młogi jo južo how był tšošku wopity. How su se dobre tśi běrtyl štundy wobźaržowali, nježli su šli dalej, slědk k najsy. Pó droze su hyšći wustali pśi pomniku k cesći padnjonych wójakow, a gerce su zagrali štucku. Pór hundert metrow dalej su załožyli do staroluterskeje cerkwje, źož su faraŕ a jogo pomocniki se póstarali wó jězu a piśa: pśi bogaśe nanosonych blidach su se mógli wogrěś a se najěsć až do syteje wóle tykańca, grochoweje zupy z jěšnicu, a se napiś kafeja a teja.
Z połnymi brjuchami su se pórali k prědkstojarjeju na dwór – ten jaden samy dwór na jich droze ten źeń. Pótom, hynac ako w drugich lětach, su gnali pśez nowe sedlišćo. Młogi wobydlaŕ jo se takemu rušoju bejnje źiwał – we tych nowych chromach ga bydle zwětšego cuzniki a měsćanarje, ako z kulturu serbskich jsow njejsu wopóznate.
Pómałem jo se chopiło śmiś, ako zapustarje su se wupórali k połdnjowemu kóńcoju jsy. Pśi Rajnškojc dwórje na droze su wustali krotko a južo we jśmě su gnali do kjarcmy pśi sportnišću, źož su dalej jědli, pili a k muzice gercow rejowali. Na tom slědnem kusu drogi su se jim pśizamknuli młodostne a znate z wokolnych jsow.
Chtož jo był ten staršy zapustaŕ lětosa w Depsku, njejsmy wuslěźili. Ale tu nejmłodšu zapustarku njejsy mógł pśewiźeś, dokulaž jeje starjejšej stej ju śišćałej we wózyku. Helene jo akle pitśku wěcej ako lětko stara, a južo jo jeje starka Renata Astforthowa (Rěkojc) jej dała wušyś swěźeńsku drastwu.
G. W.
Komentary k artikeloju
Jo, redne te serske a nimske zowca hoblacone w tu rednu sersku drastwu su. Som se teke wjaselil, az som za zapustowego hopona z nimskem horjolom wizel teke to serske me. Jano som narski! Kak wjele tych mlodych luzi humejo a nalozujo sersku rec?! Wodajso, ale mimo rednosci zowcow jo to wjelgin wazna a trebna tema. Z hutsobnym postrowom Was polski psijasel Tomasz Olgierd Major z Maszewa